Kahramanlar hayal ürünüdür. Konuşmalar kurgudur.

Mekân yine bizim meşhur masa…

Masada Temel Reis, Physkoslu Şişko Nuri, Gökbelli Hanzo ve Sakar Şakir var.

Hanzo çay kaşığını tabağa bıraktı.

— Reis, neredesin? Çoktandır görünmüyorsun. Sesin de çıkmıyor.

— Çok yoruldum be Hanzo. Çok.

— Biz de aldırmıyorsun sandık.

Reis çayından bir yudum aldı. Soğumuştu.

— Aldırdığım için yoruldum zaten. Gece yatıyorum, sabah duyduğum laf geliyor aklıma. Vereceğim cevabı da hep o saatte buluyorum. Sonra dön de uyu uyuyabilirsen.

Sakar Şakir söze atıldı.

— Kim yordu seni, Reis?

— Boş ver be Şakir. Kime ne diyeceksin ki? Adam sabah gözünün içine bakıp “Arkandayım” diyor. Akşam arkandan söylediklerini başkasından duyuyorsun. Ertesi sabah da hiçbir şey olmamış gibi gelip senin masanda çay içiyor.

Nuri, Reis’in önündeki bardağa baktı.

— Hesabı da sana bırakıyor.

— Çayın parası neyse verirsin Nuri. Her yalana cevap yetiştireyim derken ömründen giden saatleri kim geri verecek?

Bir süre kimse konuşmadı. Reis, bardağını tabağın üzerinde hafifçe çevirdi.

— Uzaklaşmak lazım bazen. Dün akşam telefonu sessize aldım. Pencerenin önünde bir saat öylece oturdum. Uzun zamandır ilk defa çayımı sıcakken içtim.

Şakir teybi önüne çekti.

— O zaman kayıt düğmesine basayım. “Reis Yorgun” diye bir destan yazayım.

Teyp vınlamaya başladı. Nuri, Şakir’in omzunun üzerinden düğmelere baktı.

— Şakir, geri sarıyorsun.

— Bilerek bastım. Reis’in yorulmadığı günlere dönüyorum.

Temel Reis gülümsedi.

— O kadar geriye sarma Şakir. Pilin yetmez.