Bir gazetecinin yazabileceği en ağır cümle bazen bir satır sürer.

Mustafa Kemal Atatürk, 10 Kasım 1938’de saat 09.05’te Dolmabahçe Sarayı’nda hayatını kaybetti.

O sabah bu haberi ben yazsaydım, cümlenin altına bir satır boşluk bırakırdım. Bir memleketin yutkunuşunu matbaa ancak öyle basabilirdi.

Ölümünün seksen sekizinci yıl dönümünde gözüm o boş satıra takılıyor. Marmaris’te kıyıda yürüyen biri adımını yarıda bırakıyor. Çarşamba’da okul bahçesinde bir çocuk başını kaldırıyor. Birbirinin adını bilmeyen iki insan, aynı dakikayı susarak geçiriyor.

Atatürk’ün yüzünü çocukken, sınıfın duvarındaki fotoğraftan tanıdım. İnsanın doğumundan önce ölmüş birini çocukluğundan kalma bir tanıdığı gibi özleyebilmesi hâlâ şaşırtır beni. Değirmenbaşı İlkokulu’nun sıralarını düşündüğümde o yüzü de hatırlıyorum.

O sıralarda harfleri öğrenen çocuğa, bir gün Marmaris’te gazete çıkaracağını söyleseler şaşırırdı. O çocuk bendim. Kendi adımı yazmayı öğrendiğim günle, bir haberin altına kendi adımı koymanın sorumluluğunu aldığım gün arasında yıllar var. Cumhuriyet’in hayatıma nereden girdiğini düşündüğümde aklıma önce o okulun kapısı geliyor.

Mustafa Kemal, 1919’da Samsun’a çıktığında bir milletin kendi geleceğine karar verebilmesi için yola koyuldu. O yol Ankara’da Meclis’e, ardından Cumhuriyet’e ulaştı. Benim için yolun bir ucu da yıllar sonra Çarşamba’da, önünde açık bir defter duran çocuğa kadar geldi. Tarihi kendi ömrümün içinden okuduğumda Atatürk’ü kendime böyle yakın hissediyorum.

Bu 10 Kasım’da gözümün önüne bir sınıf geliyor. Bir çocuk parmak kaldırıyor. Söz alınca bir kelimede takılıyor. Öğretmeni bekliyor. Çocuk kelimeyi bulup cümlesini tamamlıyor. O birkaç saniyelik sabırda, bir insana kendi sesini bulması için yer açılıyor. Memleketime dair umudumu böyle küçük anlarda buluyorum.

İlk haberin altında bıraktığım o boş satır hâlâ gözümün önünde. Dilerim bir gün oraya bir çocuk kendi seçtiği hayatı yazar. Yazısı biraz eğri olsun, harfleri birbirine değsin. Yeter ki kalem kendi elinde olsun.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü saygıyla, minnetle ve özlemle anıyorum.

Allah'a emanet olunuz.