Çarşamba’ya her gittiğimde Emine yengeme uğramadan Marmaris’e dönmem. Kapısını çalar, sofrasına oturur, çayını içerim. Aile hatıraları konuşulur, aramızdan ayrılan sevdiklerimiz anılır. Bazen güler, bazen hüzünleniriz. Her defasında o evden içim huzurla ayrılırım.

Bugün sizlere kıymetli yengem Emine Irmak’ı anlatmak istiyorum.

Merhum Hüseyin amcam ile Asiye yengemin oğlu Yüksel Irmak’ın eşi, Sibel, Ceren ve Eray’ın annesi, Karahan’ın anneannesi, İsmail Köse’nin kayınvalidesi…

Samsun’un Çarşamba ilçesindeki Umut Mahallesi’nde ise herkesin Emine Ablası…

Gençlerin ablası, büyüklerin kardeşi olarak çevresinde sevgi ve saygıyla anılır. Onun insanlarla kurduğu sıcak ilişkiler, bugün giderek özlediğimiz komşuluk ve mahalle kültürünü hatırlatır bana. Birbirini tanımanın, hâl hatır sormanın, gerektiğinde birbirinin yanında olmanın değerini…

İnsanın memleketiyle bağını orada kendisini sevgiyle karşılayan insanlar da yaşatır. Emine yengem benim için bu bağın en kıymetli parçalarından biridir.

Marmaris ile Çarşamba arasındaki mesafe uzun. Hayat bizi farklı şehirlere götürse de memlekete her dönüşümde geçmişimle yeniden buluşurum. Emine yengemin sofrasında merhum Hüseyin amcamı, aile büyüklerimizi ve çocukluğumun güzel hatıralarını anarım.

Bu buluşmalar bana aile bağlarını korumanın biraz da zaman ayırmaktan geçtiğini düşündürür. Bir kapıyı çalmak, bir çayı paylaşmak, oturup birbirini dinlemek… Aradan geçen yıllara rağmen yakınlığımızı böyle sürdürüyoruz.

Emine yengemin çevresine kattığı değeri düşündüğümde kadınların toplumsal hayattaki yeri de geliyor aklıma.

Kadınlarımız ailelerinde, mahallelerinde ve iş hayatında emek veriyor. İnsanları tanıyor, yaşadıkları çevrenin sorunlarını biliyor, dayanışmanın yükünü paylaşıyorlar. Bu birikimin siyasette, yerel yönetimlerde, ekonomide, eğitimde ve karar mekanizmalarında daha fazla karşılık bulması gerektiğine inanıyorum.

Kadınların düşüncelerini dinlemeli, önerilerine alan açmalı ve eşit fırsatlarla hayatın her alanında yer almalarını sağlamalıyız. Yaşadığı mahallenin ihtiyaçlarını bilen bir kadının yerel yönetimlere, çalışma hayatının güçlüklerini yaşayan bir kadının ekonomiye söyleyeceği çok söz vardır.

Emine yengemin şahsında bütün kadınlarımızın emeğine ve birikimine duyduğum saygıyı dile getirmek istiyorum.

Gazetecilikte çoğu zaman siyasetçileri, yöneticileri, tanınmış isimleri yazarız. Bugün kendi ailemden, hayatımda özel yeri olan bir insanı yazmak istedim. Çünkü sevdiklerimize duyduğumuz sevgiyi ve minneti, onlar yanımızdayken de söylemeliyiz.

Emine yengemin hayatımdaki yeri, Çarşamba’ya her gidişimde uğradığım o evde, içtiğim çayda ve birlikte andığımız hatıralarda saklı. Yıllar geçiyor, şehirler değişiyor. O kapıdan içeri girdiğimde ailemin yanında olmanın huzurunu yeniden hissediyorum.

Dilerim Emine yengem, Yüksel ağabeyimle, çocuklarıyla, torunuyla ve bütün sevdikleriyle birlikte daha nice sağlıklı, huzurlu yıllar yaşar.

İyi ki varsın Emine yenge!

Çarşamba’ya yolum düştüğünde yine kapını çalacağım. Bir bardak çayın eşliğinde geçmişi konuşacak, memleket hasretini gidereceğiz.

Senin sofrandan yine gönlüm doyarak ayrılacağım.

Allah'a emanet olunuz.