Hiç kendinize sordunuz mu? Bu hayatta gerçekten yaşadım mı? İstediğim gibi yaşayabildim mi? En önemlisi, kendi şarkımı söyleyebildim mi?

Ben zaman zaman kendime bu soruları soruyorum.

Sesim çok güzel değildir. Bunu biliyorum. Ama yine de arada bir şiir okurum, şarkı söylerim. Bazen sevincimden, bazen hüznümden, bazen de içimde birikenleri dışarı atmak için...

Çünkü benim için mesele güzel şarkı söylemek değil, hayatı içimden geldiği gibi yaşayabilmek.

Şarkı söylemekten kastım yalnızca bir ezgiyi seslendirmek de değil. Kendi düşüncelerini savunabilmek, sevdiğini söyleyebilmek, yanlışlara karşı susmamak ve başkalarının istediği insan olmak yerine kendin olabilmek.

İşte insanın asıl şarkısı budur.

Yıllar geçiyor dostlar...

Bir bakıyorsunuz çocukluk geride kalmış, gençlik hatıralara karışmış. Dün aynı sofrada güldüğünüz insanlar bugün yanınızda değil. Kimileri bu dünyadan göçüp gitmiş, kimileri hayatınızdan çıkmış.

Geriye yaşadıklarınız kalmış. Bir de yaşayamadıklarınız...

İnsan bazen hayatını başkalarının ne söyleyeceğini düşünerek tüketiyor. "El âlem ne der?", "Ayıp olur mu?", "Beni eleştirirler mi?"

Peki, bütün bunları düşünürken kendi hayatımızı yaşamayı unutuyorsak?

İşte asıl kayıp budur!

Bir gün gelecek, hepimiz bir caminin avlusunda, musalla taşında son yolculuğumuzu bekleyeceğiz.

Etrafımızda insanlar toplanacak. Kimileri dua edecek, kimileri gözyaşı dökecek. Ve o bildik sorular sorulacak:

"Kaç yaşındaydı?", "Ne iş yapıyordu?", "Zengin miydi?", "Malı mülkü var mıydı?"

Belki birkaç güzel söz söylenecek, geçmişten hatıralar anlatılacak.

Ama kimsenin aklına şu soruyu sormak gelmeyecek:

"Bu insan yaşarken kendi şarkısını söyleyebildi mi? Gerçekten istediği gibi yaşayabildi mi?"

İşte benim üzerinde durduğum mesele bu.

Çünkü hayat yalnızca kaç yıl yaşadığınızla değil, o yılların içini neyle doldurduğunuzla da ölçülür.

Seksen yıl yaşayıp kendi hayatını yaşamaya cesaret edemeyenler vardır. Bir de daha kısa bir ömre sevgiyi, mücadeleyi, dostluğu ve unutulmaz hatıraları sığdıranlar...

Hangisi daha çok yaşamıştır?

Ben gazeteciyim. Yıllardır yazıyorum. Bazen alkışlandım, bazen eleştirildim. Dost kazandığım da oldu, dost bildiklerimi kaybettiğim de...

Yanlışlarım da oldu, doğrularım da. Ama düşüncelerimi kalemimle ifade etmekten vazgeçmedim.

Çünkü benim şarkım biraz da kalemimdir. Yazdığım satırlardır, söyleyebildiğim sözlerdir.

Hayat bana şunu öğretti:

İnsan herkesi memnun ederek yaşayamaz. Sürekli başkalarının istediği gibi davranırsanız bir gün aynaya baktığınızda kendinizi tanıyamayabilirsiniz.

Oysa hayat bir defa yaşanıyor.

Söylenmeyen sevgi sözleri, ertelenen hayaller, gidilmeyen yollar, tutulmayan eller... Hepsi bir gün insanın içinde ukde kalabiliyor.

İşte bu yüzden diyorum ki: Hayatınızı ertelemeyin gönül dostlarım!

Mutlu olmak için zengin olmayı, gezmek için emekliliği beklemeyin. Bir dostunuzu aramak için bayramı, sevdiğinize sarılmak için özel bir günü beklemeyin.

Bazen insanlar yıllarca "Şu borçlar bitsin, işler düzelsin, çocuklar büyüsün, biraz param olsun..." diyerek hayatı erteliyor.

Sonra bir bakıyorlar ki yıllar geçmiş, saçlar ağarmış, hayaller eskimiş.

Elbette hepimizin sorumlulukları, geçim derdi ve aşması gereken zorlukları var. Her istediğimizi hemen gerçekleştiremeyebiliriz. Ama bütün sorunların bitmesini beklersek hayatın kendisini kaçırabiliriz.

Üstelik mutluluk her zaman büyük paralarla gelmez.

Bazen bir bardak çaydadır. Eski bir dostun telefonunda, torununuzun gülüşünde, deniz kenarında sessizce oturup kendinizi dinlemektedir.

Yeter ki fark edelim.

Çünkü insanın en büyük pişmanlığı bazen yaptığı yanlışlar değil, yapmaya cesaret edemedikleridir.

Bir gün bu dünyadan ayrıldığımızda kaç kişinin cenazemize katıldığından çok, yaşarken kaç insanın hayatına dokunduğumuz önemlidir.

Ne kadar servet bıraktığımızdan çok, nasıl hatıralar bıraktığımız önemlidir.

Ben ardımda yalnızca ismimin anılmasını değil, bir dostun yüzünde tebessüm, bir insanın hafızasında güzel bir söz bırakabilmeyi isterim.

Belki bir gün birileri benim için de konuşacak.

"Temel Irmak nasıl bir insandı?" diye soracak.

Kimi sevdim diyecek, kimi eleştirecek. Buna sözüm yok.

Ama birinin çıkıp şöyle söylemesini isterim:

"Sesinin güzel olup olmadığına bakmadan kendi şarkısını söylemeye çalıştı."

İşte bana bu yeter.

Çünkü benim için hayat, başkalarının biçtiği rolleri oynamak değil, kendi hikâyemi yazabilmektir.

Şimdi siz de kendinize sorun: Hayattayken kendi şarkınızı söyleyebiliyor musunuz? Yoksa hâlâ başkalarının yazdığı sözleri mi okuyorsunuz?

Ben sesim güzel olmasa da şarkımı söylemeye devam edeceğim. Bazen bir şiirle, bazen bir şarkıyla, bazen de kalemimle...

Elbette kimseyi kırmadan, başkalarının haklarına saygı duyarak, kendi doğrularımdan vazgeçmeden...

Çünkü hayatın provasını yapmıyoruz. Yaşadığımız her gün, ömrümüzün kendisi.

Siz de kendi hayatınızın seyircisi olmayın.

Sevin, gülün, dostlarınıza zaman ayırın, hayallerinizin peşinden gidin.

Ve unutmayın dostlar...

Musalla taşında artık şarkı söylenmez.

O yüzden sesiniz güzel olmasa da kendi şarkınızı hayattayken söyleyin.

Hayatınızı ertelemeyin. Çünkü hayatın tekrarı yok!

Allah'a emanet olunuz.