Yorgunum… Bazen bedenim, bazen ruhum… Ama en çok da ruhum yorgun. Hayatın koşuşturmacası, insanlar, işler, sorumluluklar… Hepsi üst üste geliyor. Ama ne yapayım, olur gider.

Dost sandıklarımız bazen kırıyor, bazen hayal kırıklığı yaratıyor. İnsan ilişkileri yorgunluk veriyor ama işin ilginç tarafı, bu yorgunluk bile öğretici oluyor. Kimi yanınızda duruyor, kimi geçiyor… Yorgunluk, bunu gösteriyor. Olur gider.

Sessizlik istiyorum bazen, sadece nefes almak… Hayatı durup izlemek… Ama biliyorum ki yorgunluk geçici. Gün gelir, her şey yerine oturur. Kim kiminle yürüyecek, hangi yükleri taşımak zorunda kalacağız, hepsi netleşir.

Yorgunluk, vazgeçmek değil. Olur gider, geçer… Ama insanı olgunlaştırır, güçlendirir. Ve bir gün, o yorgunluk bittiğinde geriye sadece huzur ve daha bilinçli bir ben kalır.

Yorgunum… ama neyse, olur gider.

Allah'a emanet olunuz.