Bir takvim yaprağı daha 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’ı gösterdiğinde, insanın içini tarif etmesi zor bir duygu kaplıyor: Neşe. Bu, yalnızca bir bayramın gelişi değil; çocukluğun, hatıraların ve umutların yeniden canlanışı.

Çarşamba’da, Değirmenbaşı İlkokulu’nun bahçesinde başlayan o coşku hâlâ kulaklarımda. Küçücük ellerimizde bayraklar, yüzümüzde heyecan, kalbimizde tarifsiz bir gurur… Şiirler ezberlenir, günler öncesinden hazırlıklar yapılırdı. O gün geldiğinde ise sadece bir gösteri değil, adeta bir bayram yaşanırdı. Çünkü 23 Nisan; çocuk olmak demekti… Özgürce gülmek, hayal kurmak ve geleceğe umutla bakmak demekti.

Bu bayramın en güzel yanı, çocuklara armağan edilmiş olmasıdır. Bir milletin geleceğini en saf, en temiz haliyle temsil eden çocuklara duyulan güvenin en anlamlı ifadesidir bu. Bugün belki büyüdük, hayatın telaşına kapıldık; ama içimizde hâlâ o bayram sabahlarının heyecanını taşıyoruz.

Sokaklarda koşan, ellerinde bayraklarla şarkılar söyleyen çocuklara baktıkça, geçmişle bugün arasında görünmez bir köprü kuruluyor. Ve insan bir kez daha anlıyor: Bayramlar sadece takvimdeki günler değildir; hatıralarda, kalplerde ve nesiller arasında yaşayan değerlerdir.

Bazı şehirler vardır; insanın kalbine bayram gibi yerleşir. Marmaris benim için hep öyle bir yer oldu. Bayramları orada yaşamak, sadece bir kutlamaya katılmak değil; hayatın en saf, en coşkulu haline tanıklık etmekti.

Bayram günleri geldiğinde heyecan günler öncesinden başlardı. O sabah erkenden kalkılır, özenle hazırlanılırdı. Çünkü gidilecek yer belliydi: Marmaris Şehir Stadı. Tribünler dolup taşar, sahada çocukların hazırladığı gösteriler başlardı. Her adımda emek, her bakışta gurur vardı.

İşte bu fotoğraf da o günlerden birine ait… Kalabalığın içinde bir çocuk. Belki elinde bir bayrak, belki gözlerinde tarifsiz bir heyecan. Ama kesin olan bir şey var: O anın coşkusu, yıllar geçse de insanın içinden hiç gitmiyor.

Zaman geçiyor, şehirler değişiyor, insanlar büyüyor… Ama bazı anlar vardır ki olduğu yerde kalır. Bir bayram sabahı, bir stadyum kalabalığı, bir çocuğun içindeki o tarifsiz sevinç… Hepsi bir fotoğraf karesine sığsa da, aslında bir ömre yayılır.

Neşe doluyor insan… Çünkü 23 Nisan, sadece çocukların değil; içindeki çocuğu kaybetmeyen herkesin bayramıdır.

Bayramımız kutlu olsun.

İçimizdeki çocuk hiç ölmesin, neşemiz ve umutlarımız hep bizimle kalsın.

“Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, tüm silah arkadaşlarını rahmet, saygı ve minnetle anıyorum.”

Allah'a emanet olunuz.