Bayramlar…
Çocukluğumuzun en sıcak sabahlarıydı aslında.

Daha güneş doğmadan başlayan bir telaş olurdu evin içinde…
Mutfaktan gelen yemek kokuları, ütülenen bayramlıklar, hazırlanan sofralar… Ve bütün o yorgunluğun içinde annelerin yüzündeki tarifsiz mutluluk…

Biz bayramı yeni kıyafetlerden, harçlıklardan ve kalabalık sofralardan ibaret sanırdık. Oysa yıllar geçince anlıyor insan; bayram dediğimiz şey aslında sevdiklerimizmiş…

Geçen yıl bugünlerde Çarşamba’da annemle ve akrabalarımızla birlikteydik. Aynı sofraya oturmuş, aynı dualara “amin” demiş, aynı bayram sevincini paylaşmıştık.

Şimdi ise annem yok…

İnsan annesini kaybedince, bayramın bir yanı hep eksik kalıyor.
Ev aynı ev olsa da bir sessizlik çöküyor duvarlara.
Sofra kuruluyor ama bir sandalye boş kalıyor sanki.
Kalabalığın içinde bile insan kendini eksik hissediyor.

Çünkü bazı insanlar gidince sadece bir kişi gitmiyor…
Bir evin huzuru eksiliyor.
Bir sofranın bereketi eksiliyor.
Bir bayramın neşesi eksiliyor.

Bu bayram içimde en çok yankılanan şey şu oldu:
“Keşke biraz daha fazla zaman geçirseydik…”

Hayatın telaşı içinde hep erteliyoruz.
Bir telefon açmayı…
Bir ziyareti…
Birlikte içilecek bir çayı…
Söylenecek güzel bir sözü…

Oysa zaman sessizce akıp gidiyor.

Bugün hayatta olan sevdiklerinizin kıymetini bilin.
Anne babanıza daha sık sarılın.
Dostlarınıza “nasılsın” demeyi ihmal etmeyin.
Akrabalarınızla aynı sofrada oturmanın değerini bilin.

Çünkü bir gün geliyor, insan en çok geçiremediği zamanlara üzülüyor…

Ben bu bayram anneme dualar gönderiyorum.
Allah tüm kaybettiklerimize rahmet eylesin. Mekânları cennet olsun.

Ve ne olur…
Sevdiklerinizle zaman geçirmeyi ihmal etmeyiniz.

Kurban Bayramınız mübarek olsun.

Allah'a emanet olunuz.