Bazı tarihler vardır; yalnızca takvim yapraklarında değil, bir milletin kalbinde yaşar. 23 Nisan da işte böyle bir gündür. Sadece bir bayram değil, bir inancın, bir umudun ve en önemlisi bir emanetin adıdır. Bu topraklar, nice zorlukların içinden geçerek bugünlere geldi. Yoklukların, mücadelelerin, fedakârlıkların ardından doğan bir Cumhuriyet… Ve o Cumhuriyetin yarınlarını emanet ettiği tertemiz yürekler çocuklar.
23 Nisan, aslında bir çocuğun gülüşünde saklıdır. O masum gülüş, geleceğin en saf halidir. Savaşın karanlığından çıkıp aydınlığa yürüyen bir milletin, geleceğe duyduğu güvenin en güçlü ifadesidir. Çünkü biliyordu bu millet; çocuklar ne kadar özgür, ne kadar mutlu, ne kadar bilinçli yetişirse yarınlar da o kadar güçlü olacaktı. Bugün sokaklarda koşan, bayraklar sallayan, gözleri ışıl ışıl çocuklara baktığımızda sadece bir bayram coşkusu görmeyiz. Onlarda aynı zamanda yarının doktorunu, öğretmenini, sanatçısını, liderini görürüz. Belki de en önemlisi, insan olmanın en güzel halini görürüz. Ama 23 Nisan sadece çocuklara armağan edilmiş bir gün değil; aynı zamanda biz büyüklere verilmiş bir sorumluluktur. Onlara daha adil, daha huzurlu, daha umut dolu bir dünya bırakma sorumluluğu… Çünkü çocuklar, bizim söylediklerimizden çok yaşattıklarımızı hatırlar. Bugün bir çocuğun elinden tutmak, onun hayaline ortak olmak, gözlerindeki ışığı söndürmemek belki de yapabileceğimiz en büyük görevdir. Çünkü bir çocuğun hayali kırıldığında, aslında bir toplumun geleceği eksilir.
23 Nisan’ı kutlarken belki de en çok şunu hatırlamalıyız: Gelecek, bugünden şekillenir. Ve bugünün en değerli hazinesi çocuklardır. Onların gülüşünü koruyabildiğimiz, hayallerine dokunabildiğimiz, umutlarını büyütebildiğimiz sürece… Bu bayram hiç bitmeyecek.
Sağlıklı kalın huzurlu kalın hoşça kalın…