Bir ayrılık ölüm gerekçesi olamaz. Bu bir insanlık suçudur.

Televizyonu açıyorum, sosyal medyada dolaşıyorum…

Yine aynı haberler.

Yine bir kadın daha öldürülmüş.

Üstelik “boşanmak istediği” ya da “ayrılmak istediği” için.

İnsan durup kendine sormadan edemiyor:

Bu nasıl bir nefret? Bu nasıl bir sahiplenme? Bu nasıl bir insanlık?

Kadınların en çok öldürüldüğü yer evleri.

En çok öldürenler ise “en yakınımız” denilen insanlar: eşler, eski eşler, sevgililer…

Bu bir tesadüf değil. Bu bir sistem.

Kadını birey değil, mülk gibi gören bir zihniyetin sonucu.

Sevgi Değil, Sahiplenme

Bir insan “beni terk edemez” diye düşündüğü anda, sevgi bitmiştir.

Orada artık ilişki değil, esaret vardır.

Boşanma, ayrılma, kendi hayatını seçme hakkı bir kadına ölüm fermanı gibi sunuluyorsa, burada ortada ciddi bir toplumsal çürüme var.

“Çok seviyordu, o yüzden yaptı” cümlesi kadar tehlikeli bir yalan yok.

Seven insan öldürmez.

Seven insan zarar vermez.

Seven insan, karşısındakinin hayatına saygı duyar.

Cezasızlık Cesaret Veriyor

Her gün bir başka dosya görüyoruz:

İyi hal indirimi, haksız tahrik, kravat indirimi…

Katil mahkeme salonunda “pişmanım” dedi diye yıllar kısalıyor.

Oysa bir kadın bir daha hayata dönemiyor.

Cezasızlık, şiddeti besliyor.

Fail, sistemden güç alıyor.

“En fazla birkaç yıl yatar çıkarım” düşüncesi, bir kadının hayatından daha ağır basıyorsa, burada adalet değil, adaletsizlik vardır.

Susmak da Bir Suçtur

Bu haberleri görüp kanalı değiştirmek,

“Beni ilgilendirmiyor” demek,

“Bize bir şey olmaz” diye düşünmek…

Bunların hepsi bu düzenin sürmesine katkıdır.

Çünkü bugün öldürülen kadın, yarın senin kızın, kardeşin, komşun olabilir.

Şiddet kapıyı çalmadan önce konuşmaz.

Bu Düzen Değişmeli

Kadın cinayetleri kader değildir.

Bu ne anlık öfke, ne yanlış anlaşılma, ne de “aile meselesi”dir.

Bu; yanlış öğretilmiş erkeklik,

kadını ikinci plana iten kültür,

ve caydırıcılığı olmayan hukukun ortak sonucudur.

Biz artık “kaç kadın daha?” diye sormak istemiyoruz.

Biz, “hiçbir kadın daha öldürülmesin” demek istiyoruz.

Bu bir kadın meselesi değil.

Bu bir insanlık meselesidir.

Ve biz, bu vahşete alışmayacağız.

Normalleştirmeyeceğiz.

Unutmayacağız.

Çünkü susarsak,

sıradaki çığlıkta bizim de payımız olur.

Allah'a emanet olunuz.