Ne güzel söylemiş Nazım Hikmet...

"Birlikte eskimek çok güzel eksilmedikçe"

Eksilmeden eskimek ...

Nasıl olacak diye düşündüm.

Eskimek doğal ve kaçınılmaz bir süreç.

Mesele eskirken eksilmemek ...

Sonra,hepimizin hayatında hiç eskimeyenleri düşündüm.

Aklıma gelen ilk duygu

SEVGİ oldu . Eskidikçe çoğalan,parlayan!

MERHAMET, VİCDAN ,İYİLİK maneviyatımızı diri tutarak, yıllar geçtikçe yüreğimize huzur katan.

Arkadaşlık eskidikçe güçlenip DOSTluğa dönüşen ve

"eski değil eskimeyen dost" diye şarkılar söyleten!

VEFA eskimeye yol verir mi!.

PAYLAŞMAK bizi çoğaltıp,ruhumuza şifa olmaz mı?

Bütün güzel dugular hiç esksilmeden eskimenin huzurunu yaşatır bize.

Hayat;sonsuzluğa uğurladığımız sevdiklerimizin anılarıyla ve beraber yürüme şansımızın devam ettiği kalanlarımız ;AİLEMİZ dostlarımız,tüm sevdiklerimizle birlikte,

biz eskirken, yeniliğini her daim koruduğumuz değerlerimiz ile süren bir yolculuk!

Bu yolculuk bir imkan, ve her imkan bir imtihan!

Bu yolculuk bize verilen armağan!

Gönüllere dokunmak...

İyi insan olabilmek, iyilik yapmak.

Mutlu olmanın yolunun, mutlu etmekten geçtiğinin farkına varmak.

Sevdiklerimizi ertelemeden,

paylaşmanın manevi ikliminde huzur bulmak!

Eksilmeden de eskiyebiliriz...eksiltmezsek değerlerimizi!

Bazen de sözün bittiği yere geliriz;

Eksilerek eskiriz!

Sevdiklerimizi kaybettigimiz zaman eksiliyoruz!Yarım ve yaralı kalıyoruz...

Ama, biliyoruz ki,ölüm

veda değil, sonsuzluğa yolculuk.

Bu yolculukta

bilet almaya, rezervasyon yapmaya hatta valiz hazırlamaya, telaşa gerek yok.

Bu yolculuğa hepimiz çıkacağız!

Hiç ölmeyecek gibi dünya için, yarın ölecek gibi ahiret için çalışarak, hazırız!

Asıl mesele; giderken kalabilmek!

Yüreklere dokunup,iz bırakmak!

Henüz vakit varken,

kendi irademizle yaşatabileceğimiz değerlerimizi koruyarak eskiyelim.

Sevgi, saygı,hoşgörü, empati ile yola devam...

Hayatı ertelemeyelim.

Bugün işim çok, yarın ararım demeyelim.

Sevdiklerimize, bize değer verenlere öncelik verelim.

Hangi işi yapıyorsak en iyisini yapalım!

Geçen yılın muhasebesini yapıp, neleri başardık?

Neleri yapamadık?

Neleri, kimleri kaybettik?

Kaç gönüle girebildik?

Kaç gönülü kırdık?

Kaç çocugun yüzünde tebessüme sebep olduk?

Sorular bitmez!

En zor soruyu, en sona bıraktım.

"Geçen yıl,

KENDİMİZ için ne yaptık?

Bu son soruya cevap veremedim kendime...

Umarım ve dilerim sizin kendinize cevabınız vardır!

Keşkeleri azaltıp, iyikileri çoğaltalım.

Dünün keşkeleri, yarının endişeleri ile bugünü tüketmeyelim.

Yeni yıl yeni başlangıçlar, güzellikler getirsin.

Hepimize, eksilmeden eskiyeceğiniz nice yıllar diliyorum.

Allaha emanet olunuz.

Sevgiler.