"Mükemmel değil,
merhametli çocuklar yetiştirin.
Karıncaları ezmeyen,ağaç dallarını kırmayan,
çiçekleri ezip geçmeyen,sevgiyi hissetmeyi ve hissettirmeyi bilen çocuklar."
Merhum Prof.Dr.Doğan Cüceloğlu hocamız, ne güzel söylemiş...
Saygıyla,rahmetle anıyorum...

"Mükemmel değil,sevgi yumağı, merhametli çocuklarl yetiştirelim !
Merhametli çocuklar yetiştirmek için, merhametli ebeveyn, merhametli toplum olarak ; çocuklarımıza rol model olmalıyız.
Geçmişe bir yolculuk yaptım, çocukluğumun çocuklarını hatırladım...
Çiçekleri ezip geçmeyen,karıncaları ezmeyen,ağaç dallarını kırmayan,kedilere taş atmayan, okulda beslenme çantası olmayan arkadaşıyla kendi beslenmesini paylaşan, komşusu hasta olunca bir tas çorba götüren,alt kattaki komşu gürültüden rahatsız olmasın diye akşam saatlerinde, evde terliksiz dolaşan,yeni taşınan komşuya,annesinin hazırladığı 'hoş geldiniz' yemeğini götürme görevini üstlenen,cenazesi olan komşusuna saygı duyarak, müziğin sesini kapatan, televizyonda sadece çizgi film ve çocuk programları izleyen,
masum, samimi ve gerçek çocuklar...
Küçükleri şefkatle koruyan, büyüklerine saygıda kusur etmeyen,minik gövdeli,kocaman yürekli cesur çocuklar... Merhamet,şefkat,empati çocuklarımıza çok yakışıyor...
Çocuğun duygusal gelişimi,aile ve çocuk arasında şefkat duygusuyla başlıyor.
Şefkat duygusu sayesinde çocuk sevildiğini hissediyor.
SEVİLİNCE, SEVMEYİ öğreniyor!
Aile içindeki bireylerin,birbirine gösterdigi sevgi,saygı, şefkat,merhamet,özen,vefa, paylaşmak ve empati, çocuk için ilk öğrenme ortamı oluyor.
Temel insani değerler ve davranışları aile içinde deneyimleyerek öğrenmeye devam ediyor.
Sevgili yavrularımızın, ilk öğretmenleri ve model aldıkları
ebeveynleri olarak söz ile değil, hâl ile örnek olmalıyız.
Sevginin gücüyle, sarıp sarmalayarak,şefkat, merhamet duygularını desteklemeliyiz.
Merhamet duygusuyla birlikte empati kurma becerisi gelişiyor...
Mutluluğa yolculuk başlıyor!
Günümüzde, mükemmel çocuk algısı, "derslerinde çok başarılı ve ailenin kurallarına ve kararlarıns uyumlu çocuk"olarak tanımlanıyor . Aile öncelikle çocuğun en iyi mesleği seçmesine odaklanıyor.
Hatta,mükemmel çocuk için her türlü maddi ve manevi fedakârlığa hazırdır!
Oysa, hiç kimse mükemmel değildir!
Amaç; mükemmel insan olmak değil, merhametli, iyi insan olabilmek!
Akademik başarısı çok iyi olabilir, üniversiteden dereceyle mezun olabilir...
Asıl mesele, mesleğini icra ederken; vicdan, merhamet,empati, adalet ve ahlâki değerlerini koruyarak yol almak!!!
En iyi meslek değil,seçtiği mesleği EN İYİ şekilde yapma bilincini kazandırmak!
Çocuklarımıza,
onları koşulsuz sevdiğimizi ve güvendiğimizi hissettirelim!
Çocuklarımız bizim aydınlık geleceğimiz...
Çocukları seven GELECEĞİ sever!
❤️❤️❤️
Bir çocuk kadar MASUM
BIr çocuk kadar DÜRÜST
Bir çocuk kadar SAMİMİ
Bir çocuk kadar CESUR
Bir çocuk kadar GERÇEK olmalı...!

(İyi ki;İçimdeki çocuk hiç büyümüyor...)