Başarı bazen alkış getirmez. Hatta çoğu zaman ilk gelen şey alkış değil, burun kıvırmadır.

Çok güzel bir ameliyat yaparsınız. İyi bir proje çizersiniz. Güzel bir ev inşa edersiniz. Ya da gazeteciyseniz, ses getiren bir haber yazarsınız.

Beklersiniz ki emeğiniz takdir edilsin.

Ama en yakındakilerden biri çıkar: “Bu da iş mi?” der. “Bu da haber mi?”

Onlarca haber yaparsınız; bir “teşekkür”ü bile çok görürler. Bir gün yazmazsınız, onca emeği bir kalemde silerler.

Olsun…

Bu saçları çam ağacının altında yatarak beyazlatmadım.

İşte kıskançlık tam da burada başlar. Çünkü kıskanmak, çoğu zaman başarının karşısına dikilen en gürültülü duygudur.

Gariptir…

Uzak olan hayran olur, yakın olan yarışır.

Bazen en çok da “meslektaşım” dediğiniz insanlar aşağı çekmeye çalışır sizi. Çünkü sizin başardığınız şey, onların içindeki eksikliği yüzlerine vurur.

Birinin emeğini küçümsemesi, çoğu zaman kendi yapamadıklarının itirafıdır. İnsan gerçekten değersiz gördüğü şeyle uğraşmaz.

Rahatsız olan, dokunulan kişidir. Kıskançlık bazen bir hakaret değildir.

Bir işarettir.

Doğru yere dokunmuşsunuzdur. Merhum Cem Karaca bir şarkısında “Hayat ne garip” der.

Gerçekten garip…

Çünkü bazen en büyük engel, düşman bildiğiniz değil; aynı masada oturduğunuz kişidir.

Arabesk müziğin güçlü sesi Hakkı Bulut, “Seven kıskanır” der. Ama bu nasıl bir sevgidir ki yıllarca kıskanılmaya, peşinizden fitne üretmeye devam eder?

Sorun değil.

Her şeyi Allah’a havale ederim.

Meslek hayatımda 30. yıla girdim. Doğru bildiğim yoldan yürümeye devam edeceğim; yol uzun olsa da.

Çünkü insanlık ölmedi.

Ve o güçlü söz gibi… “Yaz gazeteci, yaz” diyen Selda Bağcan misali; ben de yazmaya, üretmeye ve doğru bildiğim yolda yürümeye devam edeceğim.

Çünkü kıskanılan şey sıradan olmaz. Gürültü varsa, değer vardır.

Ve ışık, gölgeye kendini ispatlamak zorunda değildir. İnşallah bir 30 yıl daha kıskanılmaya devam ederim.

Allah’a emanet olunuz.