“Ben giderim adım kalır. Dostlar beni hatırlasın. Düğün olur bayram gelir. Dostlar beni hatırlasın…”

Bu sözler sadece bir şiir değil… Hayatın ta kendisi…

Ne güzel söylemiş Âşık Veysel.

İnsan yaş aldıkça bu dizelerin anlamı daha çok içine işliyor. Gençken hayatın sonsuz gibi geldiği o günlerde ölüm uzak bir ihtimal gibi duruyor. Planlar yapıyoruz, hayaller kuruyoruz, yarınlar hiç bitmeyecek sanıyoruz. Ama zaman sessizce akıp gidiyor… Ve bir gün insan, bu dünyanın geçici olduğunu kalbinin en derin yerinde hissediyor.

Yıllar geçtikçe geriye dönüp baktığımızda hayatımızda iz bırakan insanları hatırlıyoruz. Bir zamanlar sofralarımızı paylaşan anneler, babalar… Bayramlarda elini öptüğümüz büyüklerimiz… Çocukluk hatıralarımızda gülen yüzleriyle yer eden akrabalarımız… Şimdi çoğu sadece bir fotoğraf karesinde ya da bir anının içinde yaşıyor.

Bayram sofralarında eksilen sandalyeler…

Düğünlerde “keşke burada olsaydı” dediğimiz isimler…

İşte hayatın en sessiz ama en derin gerçeği burada saklı.

İnsan ister istemez kendine soruyor:

Ben bu dünyadan göçtüğümde geride ne kalacak?

Adım anılacak mı? Bir iyiliğim hatırlanacak mı? Bir kalbe dokunmuş muyum?

Mal mülk, makam, unvan… Hepsi bir gün anlamını yitirebiliyor. Ama bir gönülde bıraktığınız iz, edilen bir dua, gösterilen bir vefa asla silinmiyor. İnsan gerçekten yaptığı iyiliklerle, bıraktığı güzel hatıralarla yaşamaya devam ediyor.

Hayat kısa…

Zaman hızlı…

Ve biz fark etmeden birçok şeyi geride bırakıyoruz.

Belki de en büyük kazanç; kırmadan, incitmeden, sevgiyle yaşayabilmek. İnsanlara değer verdiğimizi hissettirebilmek. Yanımızdayken kıymet bilmek.

Çünkü bir gün gelecek, biz de bu dünyadan göçüp gideceğiz. O gün geldiğinde en çok şunu istemek insanın hakkı değil mi?

Ardımızdan “İyi insandı” desinler…

Yüzlerce değil, bir kişinin bile bizi hayırla anması yeter.

Âşık Veysel’in dediği gibi:

“Ben giderim adım kalır… Dostlar beni hatırlasın.”

İnsanın en büyük mirası belki de budur.

Sevgili gönül dostlarım… Beni unutmayın.

Allah’a emanet olun…