Hepimizin çocukluğunda büyüklerimizden duyduğu “kuşlar bile tutar” sözü kulaklarımıza adeta küpe olmuştur. Özellikle arefe günü yaklaşırken büyüklerimizin dilinden bu söz sıkça dökülürdü. Arefe, yani Ramazan Bayramı’ndan bir gün önceki o özel gün…

Elbette kuşların oruç tutması mümkün değildir. Ama bu sözün amacı bambaşkaydı. Büyüklerimiz bu ifadeyi özellikle çocukları oruca teşvik etmek için kullanırdı. “Bak bugün öyle mübarek bir gün ki kuşlar bile oruç tutuyor” diyerek çocukların heveslenmesini sağlar, onların küçük yaşta sabrı ve paylaşmayı öğrenmesine vesile olurlardı.

Bu söz, aslında bir teşvikten çok daha fazlasıydı. Aynı zamanda bir kültürün, bir geleneğin sıcaklığıydı. Çocuklar bu sözle kendilerini büyümüş hisseder, yarım gün de olsa oruç tutmaya çalışırdı. Evlerde bayram hazırlıkları yapılır, mutfaktan gelen tatlı kokuları arasında o manevi atmosfer hissedilirdi.

Bugün belki hayatın telaşı içinde bazı gelenekler yavaş yavaş unutuluyor. Ama “kuşlar bile tutar” sözü hâlâ hafızalarımızda yaşayan, çocukluğumuzun en samimi hatıralarından biridir. Çünkü bazen bir söz, bir neslin hatırasını ve bir toplumun kültürünü içinde taşıyabilir.

Bu yıl Ramazan ayının ilk 10 gününü Çarşamba’da geçirdim. Akrabalarımızla birlikte iftar sofralarında buluştuk, aynı sofrayı paylaşmanın huzurunu yaşadık. 2 Mart 2026 tarihinde merhum babam, annem ve tüm yitirdiklerimiz adına Kur’an-ı Kerim okunarak iftar verdik. Allah kabul eylesin. Katılım sağlayan akrabalarımıza ve komşularımıza teşekkür ediyor, Allah hepsinden razı olsun diyorum.

Her bayram, merhum annemle birlikte bayram mesajı yayınlar ve bayramı birlikte kutlardık. Bu bayram ise annesiz ikinci Ramazan Bayramı yaşıyorum. Onun yokluğunu derinden hissederek, başta sevdiklerim olmak üzere herkesin Ramazan Bayramı’nı kutluyor; sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Allah’a emanet olunuz.