İnsan önce kendisiyle barışık yaşamayı öğrenmeli.

5 Ağustos'ta bir yaş daha alacağım.

Yaş aldıkça insanın hayata bakışı değişiyor. Eskiden günlerce kafama taktığım olayları bugün birkaç dakikada geride bırakabiliyorum. Bana değer vermeyen insanların peşinden gitmiyorum. Toksik ilişkilerden ve enerjimi tüketen insanlardan uzak duruyorum. Çünkü artık biliyorum ki, kalan ömrüm gereksiz kırgınlıkları taşımak için fazla kıymetli.

Geçmişte yapamadıklarıma üzülmek yerine, bugün yapabileceklerime odaklanıyorum. Ertelediğim hayallerimi gerçekleştirmek, sevdiklerime daha fazla zaman ayırmak, daha çok gezmek, daha çok yazmak istiyorum.

Kum saatinin tersine döndüğünün farkındayım.

Bu düşünce beni korkutmuyor. Aksine, her sabaha daha büyük bir şükürle uyanmamı sağlıyor. Hayatın uzunluğunu değil, anlamını önemsiyorum.

Ama bütün bunların yanında içimde tarif edemediğim başka bir duygu daha var...

Unutulmaktan korkuyorum.

Belki de bu yüzden yazıyorum...

Her haberde, her köşe yazısında, her satırda kendimden bir parça bırakıyorum. Çünkü biliyorum ki insanın ömrü bir gün sona eriyor; ama samimiyetle yazılmış bir cümle, dürüstçe yaşanmış bir hayat ve iyilikle dokunulmuş insanlar yaşamaya devam ediyor.

Benim korkum ölüm değil...

Asıl korkum, arkamda hiçbir iz bırakamadan gitmek.

İnsan; servetiyle değil, dokunduğu hayatlarla, yaptığı iyiliklerle ve geride bıraktığı güzel hatıralarla yaşar.

Belki bir gün bu şehirde ismim unutulur...

Belki bir gün yazdığım haberlerin üzerine yenileri yazılır...

Ama en büyük dileğim; arkamdan sadece şu cümlenin söylenmesidir:

"İyi bir insandı... Kalemini hiçbir zaman doğruluktan ayırmadı. Bu şehri sevdi, insanlara dokundu ve ardında unutulmayacak izler bıraktı."

Çünkü insanı ölümsüz yapan, nefes aldığı yıllar değil; geride bıraktığı izdir.

Ve ben, günün birinde bu dünyadan göçüp gittiğimde adımın değil; iyiliğimin, emeğimin ve kalemimin hatırlanmasını istiyorum. İşte gerçek ölümsüzlük budur.

Allah'a emanet olunuz.

Özlü sözlerimden:

"Her yolculuğun sonunda güzel bir hikâye yazılır. Bakalım bu sefer güzel sözler karalayabilecek miyiz?"