• BIST 1.121
  • Altın 468,590
  • Dolar 7,7730
  • Euro 9,0619
  • Muğla 32 °C
  • İzmir 33 °C
  • Aydın 31 °C
  • İstanbul 27 °C
  • Ankara 28 °C

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Güven KARABENLİ

Naylon ayakkabılarımız vardı bizim. Biz naylon ayakkabılar derdik. Belki de plastiktiler. Üstleri açıktı. Bir tarafa sabitlenmiş kemeri ayağımızın üstünden geçirir, metal bir klipse sokar sıkıştırırdık. Zamanla bu klips paslanır çalışmaz olur, bir türlü kapatamadığımızdan yürürken ayakkabıların kemeri şap şap ayağımızın üstüne çarpardı, sinir olurduk. Biz de kemeri keser, kemersiz kullanırdık. Bu defa da koşarken ayakkabılar ayağımızdan çıkar yine sinir olurduk. Yalnız bu değildi ayakkabılarımızdan çektiğimiz. Yazın sıcağında ayaklarımız cayır cayır yanar, ter içinde kalırdı. Bir de ayakkabılar ve kemer ayaklarımızda iz bırakırdı. Derede yüzmeye gittiğimizde, birbirimizin ayaklarına bakar gülerdik.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Bir takım elbisemiz olurdu. Elbise iyice eskiyip rengi atınca tersyüz edilir, öbür tarafını giyerdik. Düğmelerin sağdan sola geçmesi bizi rahatsız etmez, hatta eğlendirirdi. Sanki yeni elbisemiz olmuş gibi bir hava atardık ki… Çoraplarımız hep yamalıydı. Ne güzel rengarenkti o yamalar. Çünkü Analarımız ne ellerine geçerse, hangi renk olursa olsun yama olarak kullanırlardı. Ara sıra Amerikan bezinden yapılmış spor ayakkabılarımız da olurdu. Bu ayakkabılar o kadar hafifti ki koşarken kendimizi uçuyor sanırdık. Bana her yeni ayakkabı alındığında koynuma alır yatardım günlerce, kıyamazdım giymeye.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Büyüklerimizi sayar, küçüklerimizi korur, severdik. Bayramlarda el öpmeye bayılırdık. Akrabalarımız bize yatıya geldiğinde veya anne babalarımızın arkadaşları bizi ziyaret ettiklerinde dünyalar bizim olurdu. Hele bir de çocukları varsa, gelmelerini sabırsızlıkla bekler, saatleri dakikaları sayardık, çok heyecanlanırdık. Hiç gitmelerini istemezdik. Mahallemizde bir ölüm olduğunda hüzünlenirdik. Çocuktuk ama acıyı üzüntüyü bilirdik, hissederdik. Bağıra çağıra oyun oynamak içimizden gelmezdi.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Her şeyimizi, yoksulluğumuzu paylaşırdık. En büyük eğlencemiz sinemaya gitmekti. Paralarımızı bir araya getirir, eksik olanları tamamlar hep birlikte 36 kısım anlamsız filmleri seyretmeye giderdik. Dedim ya hep birlikte giderdik. Eğer birimiz gelemezse hiç birimiz gitmezdik. Eğer sinema paramız eksikse mahallemizde ki kadrolu dilencinin önünden para yürütürdük. Adam bizleri tanıdığından babalarımıza gelir, fazlasıyla tahsil ederdi. Kimse cebine bir şey doldurup yemezdi, yiyemezdi. Ya paylaşırdı, ya da döve döve ceplerini boşaltır aramızda paylaşırdık. Birimiz gülse hemen neye güldüğünü sorar, hep birlikte gülerdik. Birimizin suratı asık olsa, onun derdini anlayıp teselli etmeden oyunumuza başlamazdık.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Portakal, mandalina gibi meyveleri yılbaşından yılbaşına yerdik. Babalarımız ara sıra balık alırlar, annelerimiz pişirir, evlerimiz haftalarca balık kokardı. Balık yemekten de, balık kokusundan da nefret ederdik. Çikolata lükstü. Muz denen meyvenin sadece resimlerini görürdük.( İlk defa muz yediğimde üniversite birinci sınıftaydım, İstanbul da okuyordum) Evet, fantastik yiyeceklerimiz yoktu ama her şey çok lezzetliydi. Yediklerimizin sonuna kadar tadını alırdık. Midelerimiz davul gibi şişmez, durmadan hastalanmazdık. Ramazanın gelmesini, iftar sofralarını, ramazan pidelerini, dört gözle beklerdik.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Çok tehlikeli oyunlar oynardık; Met değnek, çamura çubuk sokma, uzun eşşek, yüksekten atlama, eşek arısı avı bunların bazılarıydı. Ne yapalım o zamanlar bu günkü gibi, imkanlar, oyunlar, bilgisayarlar, cep telefonları olmadığından kendi oyunlarımızı kendimiz yaratırdık. Hiç canımız sıkılmaz, hiçbir şeyin özlemini eksikliğini hissetmezdik. Aramızda o kadar güzel bir arkadaşlık, öyle anlatılamaz bir sevgi vardı ki, akşam karanlığına kadar oynar, eve gittiğimizde birbirimizi özler. Sabahın olmasını iple çekerdik.

BİR GÜZEL İNSANLARDIK

O zamanlar Sivas’ta 59 uncu tümen vardı. Askerler, cemseler, askeri araçlar arasında büyüdük biz. Ordumuzla bayrağımızla iftihar ederdik. Mahalledeki bütün çocuklar, rap rap yürüyen çakı gibi askerleri görmek için cumartesi günlerini sabırsızlıkla beklerdik. Her cumartesi bandosuyla bir tabur asker kışladan marşlar okuyarak Hükümet Meydanına iner, istiklal marşımızı çalar, bayrak indirir, sonra yine marşlar çalarak kışlalarına dönerlerdi. Bandoyu önce Hükümet Meydanı’na, sonra kışlaya kadar takip ederdik. Askerlerimizin haki yeşili elbiselerine, pırıl pırıl miğferlerine, ayakkabılarına, beyaz parlak tozluklarına hayran hayran bakar, onlar gibi yürümeye çalışır, parmaklarımızla hayali borazanlarımızı üfler, davullarımızı, trampetlerimizi çalardık. Ordumuzla, askerlerimizle öğünürdük. Onlar oldukça vatanımıza kimseler göz dikemez diye sevinirdik. Kendimizi güvende hissederdik.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

10 Kasımda hüzünlenir, cumhuriyet bayramında coşardık. Atatürk hepimizin atası, Zübeyde hanım hepimizin annesiydi, onlara dil uzatanın dilini kökünden sökeceğimize yürekten inanırdık. Atamızın resimlerine bakarken, o eski siyah beyaz filmleri seyrederken gözlerimiz nemlenir içimiz dolardı.… Ve bir bayrağımız vardı, tek bir bayrak. Bir bayrak bilirdik biz. Hilalıyla, yıldızıyla kıpkırmızı rengiyle iftihar ettiğimiz, hayran olduğumuz, kurban olduğumuz, varlığıyla gurur duyduğumuz bir bayrağımız vardı.

BİZ GÜZEL İNSANLARDIK

Aradan 70 yıl geçti. Gidenler, güzel insanlar olarak gittiler. Şunu iyi bilin kalanlar hala aynı güzelliklerini devam ettiriyorlar.

O kadar kolay değil yani!...

 

Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2003 | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0252 412 2141