Değerli okurlar Yeni Yıla girerken  “Vefa” başlığı ile İstanbul’da bir semtten bahsetmeyeceğim. 

Vefa manevi bir duygudur ve herkeste yoktur bilhassa Türkiyede çok az insanda olduğu kesin.

Bu durumu yıl sonu enflasyona dayalı maaş artışları sırasında görüyor ve yaşıyoruz.

Biri yıllarca kar’da, kış’ta çalışmış, gitmiş-gelmiş, vergilerini, pirimlerini ödemiş, yuva kurmuş, 

potansiyel vergi mükellefleri yetiştirmiş, ülke ekonomisine hergün katkı yapmış ve yaşı ilerlediği 

için emekli olarak kenara çekilmiş.

Diğeri ise çalışıyor belki daha altı aydır çalışmaya başlamış veya birkaç yıl hatta on, onbeş yıl.

Bunların içinde hangisinin maaşlarının önce ayarlanması gerekir?

Bana veya medeni dünyaya sorarsanız önce emekliler çünkü onlara yılların vefa borcumuz var.

Türkiyeye bakarsanız onlar en sona kalan angaryalar…

Nüfusumuzun sadece % 7-8’i 65 yaş üstü olan, 75-85 yaşındaki insanların hastane ve aile hekimliklerinde

hemen her yerde sıra bekletilen bir toplumuz.

Avrupa’ya baktığınız zaman 65 yaş üstü nüfus %41 nerede ise nüfusun yarısı ve 75-85 yaş  veya üstü nerede ise

hiçbir yerde bekletilmez. Bu yaştaki insanların tutuklanması bile emniyet ve  adalet sistemi içinde çok çok zor

nerede ise imkansızdır.

Buna medeniyette VEFA denir.

Bugün Avrupa’da emekli her ayın son günü aldığı emekli maaşı ile yıllardır çalışmasının meyvesini

alır. Torunlarını sevindirir, istediği zaman yaz veya kış tatiline gider.

Bizde yani Türkiye’de ise yıl sonuna 3 gün kala hala alacakları maaş zammı belli değil. Kara kara

nasıl geçineceklerini düşünüyorlar…

Türkçe lügattan VEFA kelimesini çıkartırsak belki gelecek nesillere karşı daha dürüst hareket etmiş oluruz.