Değerli okurlar çok eski yılları hatırlıyorum, 

yaşlı birisi tramvaya, otobüse veya vapura bindiğinde 

gençler hemen kalkar yer verirdi.  

Heryerde yaşlılara saygı duyulurdu.  

Yıllarla Anadoludan, Balkanlardan, Arap ülkelerinden İstanbul, Ankara, İzmir ve ülkenin 

batısına gelen çok sayıda insan oldu.

Bu şekilde sevgi hırsızlığı başladı, saygı azaldı hatta bitti.

“Yerimi bir ihtiyara kaptırmayayım diye sabah otobüste uyur gibi yapıyorum” bunu

söyleyen işte bu şekilde yetişenlerden sadece biri.

Dikkat edecek olursanız Osmanlı ve eski Türklerin en önemli ve dünyada benzersiz

olan farkı  büyüklerine olan saygıları idi örneğin anne/babanın elini öpüp başa koymanın

birlik ve beraberlik  gücü tüm Avrupayı çok şaşırtmış hatta korkutmuştur.

Dünyada eşi, benzeri yoktur.

Bu saygının altında Mustafa Kemal Atatürk’ün Ordulara emir vermesi ve ülkemizin kurtuluşu

yatmaktadır.

Genç Ahmet dayısına “Haso”, teyzesine “Fatoş” , Babasına “Babuş”, Annesine “Anniş” diyor

ve bu hoş karşılanıyorsa  orada saygı bitmiş, mesafe kalkmış, esas hırsızlık başlamıştır.

TAMAMEN yabancı  kültürden gelen ve Atalarımızda hiç olmayan sevgi hırsızlığı?

Psikologlarca söylenen “çocuğun gözünde ön plana çıkabilmek için” yani aşağılık duygusunu

giderebilmek için.

Halbuki eski İstanbulu çok iyi bilirim, sofrada bile başta oturan ailenin yaşça en büyüğü

sofraya oturmadan kimse oturmaz, o yemeğe başlamadan kimse başlamaz ve yine o kalkmadan

kimse kalkmazdı.

Büyüklerle “Sen” değil hep “Siz” diye konuşulurdu.

Balkan ve Arap göçü bu saygıyı nerede ise tamamen bitirdi.

Saygı bitince elbette saygısızlık başlar, etrafa baktığınızda bunu görmemek imkansız…

Yanlız ekonomiyi değil, birçok şeyi berbat ettik…