Her 10 Kasım sabahı saat 09.05’te bir sessizlik olur bu ülkede.

Ama o sessizlik aslında bir suskunluk değil,

bir minnetin yankısıdır.

Çünkü Cumhuriyetin kalbi, tam da o anda, bir kez daha atar.

Sireni duyan durur, yürüyen bekler, konuşan susar.

Bir milletin kalbi aynı ritimde susar ama aynı inançla atar.

O an sadece bir insanı değil, bir çağı değiştiren fikri anarız.

Ve biliriz ki, Atatürk’ü anmak geçmişe bakmak değil,

geleceğe yürümektir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk, yalnızca bir asker ya da devlet adamı değildi.

O, bir fikrin mimarı, bir aydınlanmanın öncüsü, bir milletin yeniden doğuşuydu.

Kalemle cehalete, fikirle karanlığa savaş açtı.

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” dediğinde sadece bir cümle kurmadı;

bir devrim yaptı.

Kurtuluş Savaşı’nın karanlık günlerinden doğan bir umut olarak,

milletine yalnız zafer değil, özgüven kazandırdı.

“Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır,

fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.”

dediğinde aslında kendi ölümsüzlüğünü değil,

Cumhuriyet’in sonsuzluğunu ilan ediyordu.

Ben her 09.05’te başımı eğdiğimde,

gözümde hep aynı sahne canlanır:

Bir sınıfta öğretmen çocuklara “Atatürk kimdir?” diye sorar.

Bir çocuk ayağa kalkar, gülümseyerek der ki:

“Atatürk, bizim içimizdeki cesarettir.”

Ve ben bilirim ki,

o kalp hâlâ atıyor.

Geçtiğimiz yıllarda ben de Atamızın Anıtkabir’ini ziyaret etmiştim.

O taş merdivenlerden yukarı çıkarken bir sessizlik çökmüştü içime.

Ne kadar kalabalık olursa olsun, orada insan bir başına kalıyor gibi hissediyor.

Adımların yankısı bile saygıya dönüşüyor.

Mozolenin önünde durduğumda sadece bir “liderin” değil,

bir milletin yüreğinin orada yattığını hissettim.

Ve o anda anladım ki;

Atatürk’ü anmak, mezar taşına çiçek koymak değil,

onun kurduğu ülkenin değerlerine sahip çıkmaktır.

Bugün 10 Kasım...

Kimimiz Anıtkabir’deyiz, kimimiz okul bahçesinde,

kimimiz evimizin penceresinden o sessizliğe eşlik ediyoruz.

Ama hepimiz aynı duygudayız.

Çünkü Atatürk’ü anmak, bir törene katılmak değil;

onun düşüncesini yaşatmaktır.

“Yurtta sulh, cihanda sulh” derken yalnızca barıştan bahsetmiyordu.

O, insanın kendi içinde de barışması gerektiğini söylüyordu.

Bilime, akla, sanata, kadına, eğitime verdiği önem,

bugün hâlâ yolumuzu aydınlatan birer meşaledir.

10 Kasım bir yas günü değildir.

10 Kasım, bir sorumluluk günüdür.

Atatürk’ün emaneti olan Cumhuriyeti korumak,

sadece devletin değil, her birimizin borcudur.

Çünkü Cumhuriyet, bir binanın duvarı değil;

bir karakterin, bir vicdanın adıdır.

O yüzden her 10 Kasım sabahı sirenler çaldığında,

aslında Cumhuriyetin kalbi yeniden atar.

Ve Atatürk, o kalbin ritminde yaşamaya devam eder.

Ruhun şad olsun Gazi Mustafa Kemal Atatürk.

Senin fikirlerinle, Cumhuriyetin kalbi atmaya devam ediyor.

09.05’te duran zaman değil;

senin mirasınla ilerleyen bir milletin adımlarıdır.

Allah'a emanet olunuz.