Ansızın bir umut ışığı yakıp sonra birden o ışığı söndürenler de var bu hayatta. Oysa umut edenin günahı ne? Bir insanın umudunu kırıp yok etmek, paramparça edip ardından hiçbir şey olmamış gibi çekip gitmek nasıl bir histir?
İnsan, duyguları olan bir canlıdır. Hislerine kapılabilir, inanabilir, bekleyebilir ve sonunda üzülebilir. Bunu hiç mi düşünemez bir insan? Karşısındaki insanın canını yakabilmek bu kadar kolay mı?
Gözlerinize sahip çıkamıyorsanız, sahip çıkmayı öğrenmelisiniz. Sözlerinize, davranışlarınıza ve bir başkasının içinde yeşerttiğiniz umutlara da…
Çünkü bazen sizin için sıradan olan bir bakış, bir söz ya da küçük bir davranış; karşınızdaki insan için koskoca bir geleceğin başlangıcı olabilir. Peki, umut verip ardından çekip gitmek vicdana sığar mı?
Değerli okurlar; insanlara hiçbir konuda umut verip sonra çekip gidenlerden olmayın. Çünkü bir insanın içinde umut yeşertip ardından o umudun sorumluluğunu almadan gitmek, çoğu zaman yüzleşmekten kaçmanın en kolay yoludur.
İnsanların duygularıyla, gelecekleriyle ve hayalleriyle oynayabilecek davranışlardan kaçının. Çünkü umudunu bir kez kaybeden insan, bir sonraki umuda daha ürkek yaklaşır. Belki de karşısına hayatının en güzel fırsatı çıktığında, geçmişte yaşadığı hayal kırıklıkları yüzünden ona inanmaktan korkar.
İşte bazen verdiğiniz küçücük bir umut, sizin hayatınızdan çıkıp giderken başka bir insanın geleceğinde uzun yıllar kalabilir…