Türkiyeli değil, TÜRKÜZ!

Temel Irmak yazıyor…

Yeşilçam’dan söz açıldığında Türk sineması deriz. Orhan Kemal’in romanlarını Türk edebiyatının içinde okuruz. Millî takım sahaya çıktığında, birbirini hiç tanımayan binlerce insan aynı Türk bayrağını kaldırır.

Atatürk’ün Cumhuriyet’i emanet ettiği kuşaklara seslenişi de hafızamızdadır:

“Ey Türk gençliği!”

Bütün bunları söylerken tereddüt etmiyoruz. Peki, ortak kimliğimizden söz ederken Türk adını neden tartışmaya açıyoruz?

Benim “Türkiyeli” sözünün “Türk” adının yerine kullanılmasına itirazım var. Türk dediğimde bu ülkenin ortak tarihini, birlikte yaşama iradesini ve bizi birbirimize bağlayan vatandaşlığı kastediyorum.

Anayasa’nın 66. maddesi açık: “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür.”

Bu cümlede benim için en güçlü kelime “herkes”tir.

Ailelerimizin kökeni, inancımız, evimizde konuştuğumuz dil farklı olabilir. Aynı mahallede farklı geleneklerle büyümüş olabiliriz. Bunların hiçbiri bir yurttaşı diğerinden daha az hak sahibi yapmaz. Anayasa’nın 10. maddesindeki kanun önünde eşitlik ilkesi de bunu gerektirir.

Ben Türk adını savunurken bu eşitliğin sorumluluğunu da taşıdığıma inanıyorum. Bir yurttaş haksızlığa uğradığında onun kim olduğuna, hangi partiye oy verdiğine bakmadan hakkını savunabilmeliyiz.

Şimdi, meydanlarda Türk milliyetçiliği adına konuşanlara sesleniyorum:

Türk milliyetçileri, sesiniz nerede?

Türk’e yönelik aşağılayıcı sözleri duydukça gözüm sizi arıyor. Kürsülerden “Türk milleti” diye seslendiğinizde alkışları duyuyoruz. Türk’e hakaret edildiğinde itirazınızı da duymak istiyoruz.

Sözüm, konuşması gereken yerde kulağının üzerine yatanlara.

Susmanın hesabını hep başkasına soramazsınız. Bir gün de kendi sessizliğinizin hesabını vermeniz gerekir.

İçimden çok daha sert sözler geçiyor. Öfkeleniyorum. Sonra yazacağım cümlenin bana neye mal olabileceğini düşünüyorum. Bu beden cezaevinin yükünü kaldıramaz.

Bir gazetecinin, memleketiyle ilgili bir konuda kalem oynatırken böyle bir hesap yapmak zorunda hissetmesi ağırıma gidiyor.

Ama kendime şu soruyu da sormadan edemiyorum: Bugün ben susarsam yarın kime “Niye sustun?” diyeceğim?

Gazi Mustafa Kemal Atatürk, 16 Mart 1923’te Adana Türk Ocağı’nda esnaf ve sanatkârlara seslenirken şöyle demişti: “Bu memleket tarihte Türk’tü, o hâlde Türk’tür ve ebediyen Türk olarak yaşayacaktır.”

Merhum Alparslan Türkeş’in sözünü de hatırlayalım: “Türklük bedenimiz, İslamiyet ruhumuzdur. Ruhsuz beden ceset olur.”

Türkeş’in, vatandaşlar arasında ayrım gözetmeden karşılıklı sevgi ve saygıya dayanan bağlar kurulması yönündeki sözlerini de aynı dikkatle okumak gerekir.

Ben bu sözlerin karşılığını günlük hayatta arıyorum.

Bir gencin emeği torpile kurban edildiğinde ne yapıyoruz? Bir yetimin hakkı yenildiğinde kimin yanında duruyoruz? Haksızlığı yapan kendi çevremizden biri olduğunda da aynı kararlılıkla sesimizi çıkarabiliyor muyuz?

Milliyetçilik adına konuşan herkesin bu sorulara verecek bir cevabı olmalı.

Çünkü o bayrağın altında iş arayan genç de var, geçinemeyen emekli de. Hakkını arayan işçi de var, sesini duyurmaya çalışan gazeteci de. Onların derdini duymadan millet adına konuşmak bana eksik geliyor.

Türk adını savunmanın sorumluluğunu, o adı taşıyan insanların emeğine, hakkına ve hürriyetine sahip çıkmakta görüyorum.

Bir gence Türk bayrağının altında başı dik yaşamayı öğütlüyorsak ona düşüncesini korkmadan söyleyebileceği bir memleket de borçluyuz.

Allah'a emanet olunuz.

İlk yorum yazan siz olun
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Köşe Yazıları Haberleri