Kahramanlar hayal ürünüdür. Konuşmalar kurgudur.
Mekân yine bizim meşhur masa…
Masada kimler var?
Temel Reis… Physkoslu Şişko Nuri… Gökbelli Hanzo… Sakar Şakir…
Çaylar geldi, sohbet başladı.
Sakar Şakir’in boynunda yine meşhur teybi vardı.
Bu kez gündem ne siyaset ne Ticaret Odası seçimleri ne de belediye…
Gündem, Marmaris basını!
Physkoslu Şişko Nuri çayından bir yudum aldı:
— Ula Reis! Marmaris'te herkes konuşuyor. Siyasetçi konuşuyor, esnaf konuşuyor, iş insanı konuşuyor. Peki bu memleketin gazetecilerini kim konuşacak?
Temel Reis gülümsedi: — Ula Nuri! Gazeteciler herkesi yazar da kendilerini yazmaya pek vakit bulamazlar. Bugün biz onları konuşalım gari!
Gökbelli Hanzo hemen söze girdi: — Reis, Marmaris'te medya deyince kimler geliyor aklına?
Temel Reis parmaklarını saymaya başladı: — Önce Gündem Gazetesi ve Temel Irmak… Ardından Marmaris Haber'den Demet Kızıl, Marmaris Postası'ndan Metin Yasan, Marmaris Yeni Sayfa'dan Arzu Barışkaner ve Manşet'ten Arif Çataroğlu…
Sakar Şakir yerinden fırladı: — Ula Reis! Bunların hepsi gazeteci mi? O zaman Marmaris'te haberden bol ne var?
Şişko Nuri kahkahayı bastı:
— Ula Şakir! Haber çok da mesele haberi bulmakta! Kimi sabah erkenden sahaya çıkar, kimi telefon başında koşturur, kimi bir açıklamanın peşine düşer. Gazetecilik kolay iş mi sandın?
Gökbelli Hanzo başını salladı: — Doğru dersin Nuri! Bir de herkesin habere bakışı başka. Aynı olayı beş gazeteciye anlat, beş ayrı başlık çıkar!
Sakar Şakir teybinin düğmesine bastı: — O zaman ben de bir başlık atayım: “Marmaris'te Beş Gazeteci, Beş Ayrı Manşet!”
Temel Reis güldü: — Ula Şakir! Sen önce teybinin pilini değiştir. Geçen gün benim söylediklerimi bile yanlış kaydetmişsin!
Masada kahkahalar yükseldi.
Şişko Nuri bu kez ciddi bir sesle konuştu: — Reis, şaka bir yana… Gazeteci dediğin birbirinin rakibi olabilir ama düşmanı olmamalı. Sonuçta hepsi Marmaris için haber yapıyor.
Gökbelli Hanzo söze karıştı: — Hele bir de haberin doğrusu var, yanlışı var. Gazetecinin işi duyduğunu hemen yazmak değil, araştırıp doğrusunu yazmak!
Temel Reis masaya hafifçe vurdu: — İşte şimdi doğru söyledin Hanzo! Gazetecilik sadece fotoğraf çekmek, mikrofon uzatmak, haber paylaşmak değildir. Gerektiğinde soru sormaktır. Yanlışa yanlış, doğruya doğru diyebilmektir.
Sakar Şakir dayanamadı: — Reis! Peki gazeteciler bir masada buluşsa ne olur?
Şişko Nuri cevap verdi: — Ula Şakir! Önce herkes birbirine haber sorar. Sonra herkes kendi haberini anlatır. En sonunda da kimin haberi daha çok okunmuş, onun hesabı yapılır!
Temel Reis kahkahayı patlattı: — Ula Nuri! Sen de gazetecileri iyice tanımışsın ha!
Gökbelli Hanzo çay bardağını kaldırdı: — Ben derim ki Marmaris'in gazetecileri farklı gazetelerde yazsalar da bu memleketin ortak hafızasını oluşturuyorlar. Bugün yazılan haber, yarının tarihi olacak.
Temel Reis bu söz üzerine bir an sustu. — Bakın uşağum… Gazeteler değişir, teknoloji değişir, manşetler unutulur. Ama doğru yazılmış bir haber yıllar sonra bile değerini korur. Asıl mesele arkanda kaç haber bıraktığın değil, o haberlerin ne kadarının gerçeğe hizmet ettiğidir.
Sakar Şakir yine ayağa kalktı: — Ula Reis! Ben şimdi bir destan yazacağım. Adı da “Marmaris'in Kalemleri” olacak!
Şişko Nuri hemen itiraz etti: — Ula Şakir! Önce otur da çayını bitir. Sen destan yazana kadar gazeteciler üç haber daha yapar!
Masada yine kahkahalar yükseldi.
Temel Reis son sözünü söyledi: — Uşaklar, Marmaris'te basın güçlü olsun, gazeteciler birbirine saygı duysun. Herkes kendi kalemiyle, kendi emeğiyle var olsun. Çünkü bu memleketin yalnızca konuşanlara değil, soru soranlara da ihtiyacı var.
Sakar Şakir teybinin düğmesine bastı: — Reis, son sözünü kaydettim!
Temel Reis sordu: — Emin misin Şakir?
Şakir başını kaşıdı: — Ula Reis… Galiba yine pil bitmiş!
Ve bizim meşhur masada kahkahalar bir kez daha yükseldi…
Temel Reis'ten günün sözü:
“Gazeteciler aynı manşeti atmak zorunda değildir. Yeter ki kalemlerini vicdanlarından ayırmasınlar.”
Devam edecek…