Yeni sayfa açarsınız, manşet atarsınız, “Marmaris’e haber veriyorum” dersiniz.
Peki ya karakter?
Gazetecilik sadece haber yazmak, manşet atmak, sosyal medyada görünür olmak değildir.
Gazeteci, toplumun önünde olan kişidir. Yazdıklarıyla, söyledikleriyle ve tavrıyla örnek olmak zorundadır.
Çünkü gazetecilik güven işidir.
Dedikoduyla, fitneyle, kıskançlıkla, insanların arkasından konuşarak gazetecilik yapılmaz.
Bunun adı gazetecilik değildir.
Bunun adı ahlaksızlıktır.
Bir insan önce kendisine bakacak.
Başkalarının ahlakını, mesleğini ve yaşamını sorgulamadan önce kendi duruşunu sorgulayacak.
Gazetecilik kisvesi altında kişisel hesaplaşma yapmak, insanları karalamaya çalışmak, kulaktan dolma sözlerle gündem yaratmak bu mesleğe verilebilecek en büyük zararlardan biridir.
Ben yıllardır bu mesleğin içindeyim.
Çok şey gördüm.
Çok şey duydum.
Çoğu zaman sustum.
“Meslek zarar görmesin” dedim.
“Büyütmeyelim” dedim.
Duymazdan geldim, görmezden geldim.
Ama her suskunluğu korkaklık sananlar oldu.
Her sessizliği kabulleniş zannedenler oldu.
Yanıldılar.
Çünkü insan bazen susar ama unutmaz.
Ve bir gün gelir, “Yeter artık” der.
Benim söylediğim tam olarak budur:
Önce ahlak.
Önce karakter.
Sonra gazetecilik.
Bunlar yoksa attığınız manşetin de, açtığınız sayfanın da, söylediğiniz sözün de hiçbir kıymeti yoktur.
Gazetecilik dedikodu değil, sorumluluktur.
Gazetecilik fitne değil, vicdandır.
Gazetecilik kıskançlık değil, kamu yararıdır.
Bu mesleği yapan herkes önce bunu hatırlamalıdır.
Ben çok sustum.
Ama artık yeter.
Herkes haddini, sınırını bilecek.
Gerektiği yerde susarım; gerektiği yerde de cevabımı açıkça veririm.
O yüzden akıllı olun.
Bırakın diliniz değil, manşetleriniz konuşulsun.
Dedikodunuz değil, haberleriniz konuşulsun.
Kıskançlığınız değil, gazeteciliğiniz konuşulsun.
Allah’a emanet olunuz.