Bazen kendi kendime diyorum ki; “Karışma Temel… Sus… Görme… Duyma…”
Ama olmuyor…
Çünkü insanın vicdanı sustuğu zaman, aslında içindeki insan da susmaya başlıyor.
Etrafımıza bakıyoruz… Bir tarafta geçim derdiyle boğuşan insanlar… Bir tarafta adaletsizlikler… Bir tarafta güçlünün haklı sayıldığı bir düzen… Bir tarafta da sessiz kalmayı tercih eden kalabalıklar…
İnsan bazen yoruluyor.
“Ben mi düzelteceğim bu memleketi?” diyor. “Ben konuşunca ne değişecek?” diye düşünüyor.
Ama sonra bir olay oluyor… Bir garibanın sesi duyulmuyor… Bir emekçinin hakkı yeniyor… Bir genç umudunu kaybediyor… Bir şehir sahipsiz bırakılıyor…
İşte o zaman susmak olmuyor.
Çünkü bizler sadece yaşayan insanlar değiliz. Aynı zamanda gördüklerine şahitlik eden insanlarız.
Gazetecilik yıllarım boyunca çok şey gördüm. İyi insanlar da gördüm, kötü niyetli insanlar da…
Vatanı için gece gündüz çalışanı da gördüm, makam için her şeyi yapanı da…
Ama şunu öğrendim:
Sessizlik bazen en büyük teslimiyettir.
Elbette her kavgaya girilmez. Her tartışmanın içinde olunmaz. İnsan bazen kendini korumayı da bilmelidir.
Ama memleket meselesi varsa… Adalet meselesi varsa… Milletin derdi varsa… Vicdan sahibi insanlar tamamen susamaz.
Bugün toplumun en büyük problemi, insanların yanlışları normal görmeye başlamasıdır. Herkes şikâyet ediyor ama kimse konuşmak istemiyor.
Çünkü korku büyüyor… Çünkü insanlar yalnız bırakılmaktan çekiniyor… Çünkü doğruları söylemenin bir bedeli olduğunu biliyor…
Ama unutulmamalıdır ki; Bir toplumda doğruları söyleyen insanlar tamamen susarsa, yanlışlar kendini haklı sanmaya başlar.
Ben hâlâ bu ülkenin iyi insanlarına inanıyorum. Bu milletin vicdanına inanıyorum. Çünkü zor zamanlarda ayağa kalkmayı bilen bir milletiz biz.
Belki bazen yoruluyoruz… Belki kırılıyoruz… Belki “artık yeter” diyoruz…
Ama yine de içimizdeki memleket sevgisi bizi susturmuyor.
İşte benim dayanamadığım da budur…
Dayanamıyorum… Yazmadan edemiyorum…
Allah'a emanet olunuz.